Tα Αθλήματα του Στίβου και ο Τρόπος με τον Οποίο Ωφελούν τα Παιδιά
Ο στίβος έχει δικαίως χαρακτηριστεί ως «ο βασιλιάς του αθλητισμού». Είναι το πρώτο που θα σκεφτεί κανείς όταν γίνει αναφορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αποτελεί τη βάση όλων των αθλημάτων αφού σε κάθε αγώνισμα ο αθλητής καλείται να τρέξει, να ρίξει ή να πηδήξει.

Η ποικιλία των αθλημάτων του στίβου καλύπτει όλες τις βασικές κινητικές δεξιότητες. Τα αγωνίσματα χωρίζονται σε δρομικά, αλτικά και ριπτικά. Συγκεκριμένα:

 

Δρομικά



  • Ταχύτητας (100μ./200μ./400μ.)

  • Μεσαίων αποστάσεων (800μ./1500μ.)

  • Μεγάλων αποστάσεων (5000μ./10000μ./μαραθώνιος)

  • Με εμπόδια (άνδρες 110μ./400μ. και γυναίκες 100μ./400μ.)

  • Με φυσικά εμπόδια (3000μ. στιπλ)

  • Βάδην

  • Σκυταλοδρομίες (4x100μ./4x400μ.)


 

Αλτικά



  • Άλμα σε μήκος

  • Άλμα σε ύψος

  • Άλμα επί κοντώ

  • Τριπλούν


 

Ριπτικά



  • Σφαιροβολία

  • Σφυροβολία

  • Δισκοβολία

  • Ακοντισμός


 

Λόγω λοιπόν όλης αυτής της ποικιλίας είναι πολύ πιθανό κάποιο παιδί να βρει ενδιαφέρον ώστε να ασχοληθεί με το στίβο. Η ενασχόληση αυτή έχει πολλά οφέλη:

 

  • Ενίσχυση της αντοχής και της δύναμης

  • Αύξηση μυϊκής μάζας

  • Έλεγχος σωματικού λίπους

  • Βελτίωση στάσης σώματος και λειτουργίας των αρθρώσεων

  • Ανάπτυξη ψυχολογικών παραμέτρων, όπως αυτοπεποίθηση, πειθαρχία, επιμονή και αποφασιστικότητα

  • Προσήλωση στο στόχο


 



 

Είναι πολύ θετικό τα παιδιά να ασχοληθούν με τα αγωνίσματα του στίβου από μικρή ηλικία. Πέρα από το γεγονός ότι καλλιεργείται η προσωπικότητα του μικρού αθλητή, προάγονται και όλες οι ικανότητες που έχει το ανθρώπινο σώμα. Το παιδί μαθαίνει να εκτελεί σωστά όλες τις κινητικές δεξιότητες που θα χρειαστεί μετέπειτα σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα επιλέξει. Δυναμώνει και είναι πια ικανό να ανταπεξέλθει σε αθλήματα όπως το μπασκετ, το ποδόσφαιρο, το τένις και κάθε είδους αγώνισμα.

Πέρα από όλα τα οφέλη του στίβου υπάρχει ένα σημείο στο οποίο μειονεκτεί σε σχέση με άλλα αθλήματα. Λόγω της ατομικής φύσης των αγωνισμάτων του, δεν προάγει την ομαδικότητα. Ο κάθε αθλητής μαθαίνει να στηρίζεται στα δικά του πόδια και στις δικές του ικανότητες. Καρπώνεται μόνος τη χαρά της νίκης, όπως και την απογοήτευση της ήττας. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση αρνητικό, αυξάνει όμως της πιθανότητες να αναπτυχθεί ένα «υπερεγώ».

 

Επιμέλεια:

Βούρου Ιζαμπέλα

Συντακτική ομάδα Athlometrix